De volgende morgen haalde ik nog eerst even een vijl over de bijl. Scherp gereedschap is het halve werk. Uit de schuur haalde ik ook mijn hakblok dat ik voor deze gelegenheden gebruik. In de serre eerst wat kranten op de vloer. Daarop het hakblok. En natuurlijk een emmer klaarzetten. Na deze voorbereidingen ging ik richting volière, waar het kooitje met de haan stond. Onderweg kwam ik de oude haan tegen die al weer vrolijk met zijn harem over het erf liep. Die ontrouwe slettebakken van een kippen waren moeiteloos van de ene naar de andere haan overgelopen.
Ik nam het kooitje met de haan mee naar de serre. Voorzichtig deed ik het klepje van het kooitje open. Hij mocht nu niet ontglippen. De bijl lag rechts naast het hakblok en de emmer stond er vlak voor. Met mijn linkerhand legde ik de haan op zijn zij op het hakblok. Met mijn rechter hand greep ik naar de bijl. "Als je nu je kop even stil houdt is het zo voorbij", sprak ik de haan nog toe. Mijn rechterhand met de bijl ging omhoog. Vingers van de linkerhand uit de weg. Even wachten.... Toen de haan even zijn nek strekte, zoefde de bijl naar beneden. Hak. De kop was van de romp gescheiden. De vingers van mijn linkerhand zaten er nog aan. De snavel van de haan ging nog enkele malen open en dicht, een fenomeen dat ik al vaak gezien heb, maar mij toch steeds weer verbaast. Een kop zonder kip die nog beweegt. De kip zonder kop nam ik nu met beide handen stevig beet en hield hem boven de emmer. Een kip zonder kop blijft nog wel twee minuten zeer actief. Zou je hem loslaten vliegt en loopt hij bloed spuitend een heel eind weg. Boven de emmer houden en het bloed in de emmer laten spuiten. Af en toe even de greep verslappen om te controleren of de stuiptrekkingen al voor bij zijn. Na dik twee minuten was het zover.
De haan, nu zonder kop, ging weer op het hakblok. Onderpoten er af, hak, hak. Vleugels er af, hak, hak. Nu met de haan de bijkeuken in. Naast de wasbak lag al een scherp mes klaar. De kont afgesneden en bij de hals een snede in het vel gemaakt. Ik ga een kip niet plukken. Veel te vee werk. Ik stroop eenvoudig het vel met veren en al af. Via de achterkant worden de lever, de niertjes, de darmen, de maag en de longen verwijderd. Alles onder stromend lauw water. Ik begon me nu al te verheugen op de maaltijd van morgen. De haan zag er in zijn blootje prachtig uit. Zachtroze stevig vlees. Heel wat anders dan die waterkippen uit de winkel. Mijn vrouw verwijdert nog de laatste kleine ongerechtigheden en deelt de haan in drie stukken. Vervolgens worden de stukken in een flinke bak gelegd, gevuld met water waaraan een handje zout is toegevoegd. De hele handel gaat de koelkast in om, zoals dat heet, te besterven. Een kip braden die net geslacht is is niet verstandig. Het komt de smaak niet ten goede.

Het avondmaal van de volgende dag was een feest. De door mijn vrouw vakkundig gebraden haan was verrukkelijk. Geen vergelijking met die antibiotica en salmonella houdende waterkippen uit de supermarkt. Deze opgeblazen kippen zijn pas zes weken oud, hebben nooit buitenlucht gezien en zich nauwelijks verplaatst. Ik denk dat ik deze zomer toch maar weer eens wat eieren in de broedmachine leg.

***
terug naar de beginpagina van podium
terug naar de beginpagina van de website