Zo geheel onvoorbereid


door Edith van der Meulen

Op een 5 mei-avond zat ik in mijn sousterrainwoning. Het was er tamelijk kil, terwijl het buiten juist zacht was. Ik wilde eruit, maar waarheen? Alleen een ommetje met de hond was me niet genoeg. Ik had kermisgeluiden van het Malieveld horen overwaaien, maar daar kan je in je eentje niets doen. Wat dan wel? Toch maar een eindje lopen? Ik pakte mijn stok en alleen de riem van Vincent die meteen klaar stond. Zo gingen wij op pad.
We liepen richting Nieuwe Scheveningse Bosjes, waar ik regelmatig te paard doorheen reed. Vins leek doelgericht en ik liep wel mee. Hij ging echt naar de Bosjes, maar daar aangekomen wist hij niet beter dan het ruiterpad te nemen, omdat wij er de voetpaden niet kenden. Dat was grappig. Ik begon er schik in te krijgen en volgde Vinsje het ruiterpad in. Dat werd wel zandscheppen; nou ja, zand kan je zo weer uit je schoenen schudden. Vinsje liep heel dapper te sjouwen. Dat herinnerde mij aan de dag na de Kerst van 1962 toen we door een dik pak sneeuw naar kantoor hadden moeten lopen. Langs een deel van onze route was de sneeuw nog ongerept en kleine Vins moest zijn pootjes hoog optillen. Hij liep voor mijn gevoel met zijn ellebogen te werken om boven de sneeuw uit te komen. Vins had er zelf ook om gelachen, want hij had er flink bij gekwispeld.
In het ruiterpad was het zwaarder voor mij dan voor Vins naar het mij voorkwam, want hij liep lekker door terwijl ik achter hem aan ploegde. Je vraagt je dan af hoe die paarden daar zo hard overheen kunnen galopperen met hun 1 pk- vermogen.
Zo kwamen we het bos door en ik was benieuwd wat Vinsje nu zou gaan doen. Hij stak over en vervolgde het ruiterpad langs de gevangenis. Dat bracht ons aan de anders zo drukke Van Alkemadelaan. Vinsje wilde weer oversteken en goed, vooruit maar. Dit bepaalde ons einddoel: de boerderij-theetuin Meyendell. Dat is dan nog een heel eind door de duinen. We konden daarvan een groot deel op het voet-/fietspad lopen waar het ruiterpad ernaast ligt. Dat schoot lekker op. Vins kon hier ook fijn los lopen, want er was geen kip te zien. Hij is een paar keer een duinpan ingeschoten; dat wist ik zodra ik ergens in de diepte een eend of fazant met een alarmkreet hoorde opvliegen. Vooral in het vrije veld bleef Vins als echte reu niet vlak bij mij. Weglopen was dat niet, want één fluitje op mijn vingers en hij kwam onmiddellijk aanrennen.
Dichterbij de boerderij liepen wandel- en ruiterpad weer uiteen en Vins nam uiteraard het ruiterpad. Ik had het flink warm gekregen en zag met verlangen uit naar iets fris in de Theetuin. Toen we het terrein opkwamen was het opvallend stil en warempel, de tent was dicht. Jeetje, Vins moest in elk geval wat drinken. Ik ging naar het buitentoilet waar een kraan is, maar dat was ook afgesloten. Potstou, wat nou?
De baas/boer woonde op het terrein. Daar waren we nog nooit geweest. Toch maar proberen de deur te vinden. Dat lukte en ik aanbellen.
Na een hele tijd wachten ging eindelijk de deur open en ik vroeg of ik water voor de hond kon krijgen. De boer zei eerst niets en ik vreesde het ergste, want hij kon nogal nurks zijn, maar opeens barstte hij uit:
"Vrouw, kijk es wie hier is!" en "Kom erin".
Dat was heel plezierig en ook wel een opluchting, want om meteen weer rechtsomkeert te maken trok mij niet zo aan, te meer waar ik wist dat mijn Vinsje niet zo maar op zijn schreden zou willen terugkeren zonder eerst 'binnen' te zijn geweest.
Goed en wel gezeten kreeg ik van de dochter des huizes een glas wijn aangeboden, maar de oude zei:
"Nee, niks daarvan; ze moet nog dat hele eind teruglopen en alcohol gaat in je benen zitten. Een andere keer wel, maar nou enkel fris."
En Vins kreeg een grote bak water midden in de kamer.
We hebben er gezellig een poosje uitgerust. Daarna zijn De boer en zijn vrouw het eerste stuk met ons meegelopen zodat we niet door het zand hoefden en toen Vins en ik welgemoed op huis aan. Het was heerlijk stil en het liep er zo onbevangen vrij.
Terug bij de Scheveningse Bosjes wilde ik liever buitenom zien te gaan en daardoor zijn we nog even verdwaald. Dat betekende dat we een nog grotere afstand hebben afgelegd. Eenmaal thuis heb ik Vins een kluif gegeven en ik ben uiterst voldaan met mijn voeten in een emmer koud water gaan zitten. Wat was het een echte bevrijdingsdag geworden.

December 2000

***
terug naar de beginpagina van podium
terug naar de beginpagina van de website